Madımak Katliamı anmasında utanç müzesi çağrısı öne çıktı

Madımak Katliamı'nın 33'üncü yılında binlerce kişi anma yürüyüşüne başladı. Yürüyüşte 'Sivas'ı unutma, unutturma' sloganı öne çıktı.

Yürüyüşe CHP'nin seçilmiş Genel Başkanı Özgür Özel'in yanı sıra çok sayıda siyasi parti ve sivil toplum kuruluşu temsilcisi de katıldı.

33. yıl buluşması, yalnızca bir anma programı olarak değil, olayın hukuki ve toplumsal hafızadaki yerinin yeniden tartışıldığı bir siyasi mesaj alanı olarak öne çıktı.

Sivas’ta 33. yıl buluşması

Yurttaşların katılımıyla düzenlenen programın merkezinde Madımak için adalet ve hafıza talebi yer aldı. Anmanın Sivas’ta yapılması, olayın yaşandığı kentte toplumsal yüzleşme çağrısının sürdürülmesi açısından sembolik önem taşıdı.

Özel’den zamanaşımı çıkışı

Özgür Özel, konuşmasında Madımak’ın müze statüsüne kavuşturulması gerektiğini söyledi. Özel, açıklamasında şu ifadeleri kullandı: "Madımak'ın mutlaka utanç müzesi olması gerekiyor. İnsanlığa karşı suçların zamanaşımına uğramaması gerekiyor ve Sivas Katliamı'nın da bir insanlığa karşı suç olarak kabul edilmesi, her türlü zamanaşımından muaf olması gerekiyor".

Bu açıklama, anmanın siyasi çerçevesini yalnızca geçmişe dönük yas ve saygı zemininden çıkarıp hukuki nitelendirme tartışmasına taşıdı. Özel’in vurgusu, Sivas Katliamı’nın insanlığa karşı suç olarak kabul edilmesi halinde zamanaşımı savunmasının devre dışı kalması gerektiği iddiasına dayanıyor.

Madımak’ın “utanç müzesi” yapılması talebi ise mekanın kamu hafızasında nasıl konumlandırılacağına ilişkin daha geniş bir tartışmaya işaret ediyor. Böyle bir adım, yalnızca binanın statüsüyle ilgili değil, devletin geçmişteki ağır toplumsal travmalarla nasıl yüzleştiğiyle de bağlantılı görülüyor.

Hafıza talebinin siyasi hattı

Madımak anmaları, her yıl tekrarlanan bir tören olmanın ötesinde, adalet arayışı ve toplumsal hafıza arasında kurulan bağı görünür kılıyor. Bu yılki açıklamada da ana eksen, anma hakkı ile hukuki sorumluluk talebinin aynı zeminde buluşması oldu.

Eğer Özel’in dile getirdiği talep siyasi kurumların gündemine taşınırsa, tartışma Madımak’ın fiziki statüsü ve Sivas Katliamı’nın hukuki tanımı etrafında yoğunlaşabilir. Böyle bir süreçte merkezi idarenin, yerel kurumların ve siyasi partilerin alacağı pozisyon belirleyici olacaktır.

Aksi halde, anmaların ana ağırlığı toplumsal hafıza ve sivil talepler üzerinden sürer. Bu durumda Madımak’ın utanç müzesi yapılması ve zamanaşımı itirazı, resmi bir karar sürecinden çok kamusal baskı ve siyasi çağrı başlıkları olarak gündemde kalır.

Önümüzdeki dönemde izlenecek başlıklar, anma sonrası resmi kurumlardan gelecek yanıtlar, CHP’nin konuyu hangi siyasi kanallara taşıyacağı ve Madımak’a ilişkin müze talebinin somut bir idari başvuruya dönüşüp dönüşmeyeceği olacak.