Tunus ekonomisi yeni yönetim politikalarıyla durgunluk dönemine girdi

Ekonomik Daralma ve Altyapı Sorunları

Tunus ekonomisi, 2026 yılının Eylül ayı itibarıyla ciddi bir durgunlukla karşı karşıya bulunuyor. Kamu altyapısındaki aksaklıklar ve büyüme hızındaki düşüş, ülkenin genel ekonomik tablosunu olumsuz etkiliyor. Cumhurbaşkanı Kays Said'in 2021 yılında yürütme yetkilerini tek elde toplamasıyla başlayan süreçte, sağlık hizmetlerinde gerileme ve vatandaşların alım gücünde belirgin bir azalma gözlemleniyor.

Yönetim, yapısal reformlar yerine yolsuzlukla mücadele söylemine ve devlet odaklı yerel girişimlere ağırlık veren bir model benimsedi. Bu süreçte mevcut anayasal kurumların yapısı değiştirilirken, uluslararası finansal mekanizmalarla olan ilişkilerde de mesafe oluştu. Söz konusu strateji, sermaye akışını ve dış yatırımları doğrudan etkileyen bir faktör haline geldi.

Büyüme Oranlarında Ciddi Düşüş

Ekonomik veriler, 2021 yılındaki yüzde 4,7'lik pandemi sonrası toparlanmanın ardından büyüme hızının 2023 yılında yüzde 0,2 seviyesine kadar gerilediğini gösteriyor. Mevcut tahminler büyümenin yüzde 2,5 civarında seyredeceğini öngörse de, bu oran yüzde 15 civarındaki işsizlik sorununu çözmek için yeterli görülmüyor.

Üretim kapasitesindeki istikrarsızlık ve dış finansman kaynaklarına erişimdeki zorluklar, temel tüketim maddelerine ulaşımı güçleştiriyor. Bu tablo, 2011 devrimi öncesindeki on yıllık dönemde kaydedilen yıllık ortalama yüzde 4'lük büyüme performansından önemli bir sapmaya işaret ediyor.

Yatırım ve Finansman Belirsizliği

Hükümetin "çalınan servetlerin geri kazanılması" temasına dayalı popülist yaklaşımı, siyasi elitlere karşı hayal kırıklığı yaşayan kesimlerden destek bulmuştu. Ancak bu mekanizmalar, ekonominin ihtiyaç duyduğu sürdürülebilir sermaye birikimini sağlamakta yetersiz kaldı. Uluslararası kredi derecelendirme kuruluşları ve finansal kurumlarla yaşanan kopukluk, ülkenin dış kaynak bulma kapasitesini kısıtlıyor.

Tunus'un ekonomik toparlanması, büyük ölçüde kronikleşen arz sorunlarının çözülmesine ve yatırım ortamının iyileştirilmesine bağlı görünüyor. Mevcut politikaların uluslararası finansal ortaklarla iş birliği yapılmadan sürdürülmesi durumunda, sosyal baskının ve ekonomik daralmanın derinleşebileceği değerlendiriliyor. Buna karşın, küresel finansal çerçevelerle yeniden kurulacak bir diyalog, kamu hizmetlerinin istikrar kazanması için bir çıkış yolu olarak görülüyor.